Ресвератролот како додаток во Алое Вера

Ресвератролот, хемиски припаѓа во полифенолната стилбеноидна група, позната како фитоалексини, растителни метаболити кои се индуцираат при повреда и стрес на растението, а во насока на зачувување на неговата вијабилност. Досега е детектиран во повеќе од 70 растителни видови. Високи концентрации се пронајдени во грозјето ( Vitis vinifera). Денес се откриени околу 92 видови на ресвератрол, во форма на мономери, димери, тримери, тетрамери, хексамери и октамер. Оваа специфична молекула влијае на повеќе биолошки системи и функции, а конфигурацијата на соединението и неговите хемиски реакции, имаат влијание во повеќе механизми на антиоксидативниот процес, реаражман и стабилизација на структурите во клетката и хелација на транзиторните метали ( кои исто така имаат прооксидативно дејство). Сето ова се должи на специфичната позиција на хидроксилните групи (OH) на 4, 3 и 5- та позиција, кои имаат ефект против хидроксилните (OH) и хидропероксилните (OOH) радикали. Понатаму ресвератролот ја превенира и липидната оксидација и формацијата на токсични продукти и интермедиери. Способноста на ресвератролот да функционира како директен и индиректен клеточен антиоксидант, е резултат на индукцијата на повеќе биохемиски патишта и  балансирањето на клеточниот редокс потенцијал. Ресвератролот исто така се употребува во минимизирање или превенција на липидната оксидација во фармацевтските производи, спречувајќи ја токсичната оксидација на производите.

Tри гликозилирани аналози: пицеид, пицетанол-глукозид и ресвератрол-глукозид се изолирани од растенија заболени со растителни патогени бактерии, при што се детерминирани како антимикробни соединенија. Гликозидот е растителен метаболит поврзан со јаглехидратна единица, со цел да се стабилизира молекулата. Дополнителните хидроксилни групи во овие соединенија демонстрираат силна анти–инфламаторна, имуномодулаторна, анти – пролиферативна,  анти – леукемична активноста, како и инхибиторно дејство на протеин – тирозин киназата. Овие гликозилирани форми, се хидролизираат во тенкото црево и како такви се апсорбираат.

Бројни студи ја истакнуваат антитуморната активност, па  ресвератролот е потенцијален кандидат во третманот и превенцијата на повеќе видови на канцер. Овие карактеристики се докажани во многу in vitro и in vivo студии, при тоа интерферирајќи во сите канцерогени фази ( иницијација, промоција и прогресија ). Овие студии овозможуваат докази дека ресвератролот не само што реагира како хемопревентивен агенс, туку и покажува хемотерапевтски про-апоптозни функции. Се верува дека ова соединение ги таргетира интрацелуларните сигнални патишта, про-инфламаторните медијатори, неопластичната ангиогенеза и метастатските промени, преку модулација на одреден сет на транскрипциски фактори, кинази и регулатори. На пр. Ресвератролот прикажува апоптозни ( програмирана клеточна смрт) и анти-пролиферативни (пролиферација: клеточна делба) ефекти на цервикалниот карцином, преку активација на каспаза-3 и каспаза – 9 (фамилија на протеазни ензими, есенцијални за програмираната клеточна смрт)
Базирано на претходните експериментални и клинички студии, како и молекуларни карактеристики, ресвератролот би можел да се користи како: 1) Хемотерапевтски – пре-третман производ. 2) Агенс кој ја инхибира раната фаза од канцерогената инвазија и метастази, пост-оперативно. 3) Производ кој се комбинира со радио и хемотерапијата во контекст на подобрување на нивната ефикасност. 4) Превентива за луѓе со висок ризик за развој на канцер. 5) Радиопротективен агенс кој ги редуцира несаканите ефекти индуцирани од радиотерапијата како што се ксеростомија и мукозитис.

Ресвератролот ја подобрува (FMD) – дилатацијата на крвните садови. Nutrition, Metabolism & Cardiovascular Diseases излезе со студија за ефектите врз крвниот притисок. Лицата со прекумерна тежина: мажи (BMI: 25–35 kg/m2) или пост-менопаузни жени со нетретирана хипертензија на границата (систолен: 130–160 mm Hg или дијастолен: 85–100 mm Hg), кои што конзумирале три дози на ресвератрол (30, 90 и 270 mg), имаат FMD, зависна од дозата, во компарација со плацебо групата. Претходните студии врз клеточни култури покажуваат дека ова полифенолно соединение го зголемува eNOS во отсуство на H2O2 и ја намалува mRNA експресијата за ендотелинот 1 (ET-1) индуциран од H2O2 .

Во однос на експерименталните податоци за ретиналните и клетките на леќата, ресвератролот делува како антиоксидант и активатор на сиртуинот ( фамилија на сигнални протеини инволвирани во метаболичката активност). Во контекст на ова, е подржан механизмот на антиангиогенезата, инхибиција на митоген – активираните протеински кинази и модулација на калциум – активираните калиумови канали. Способноста да се таргетираат повеќе интрацелуларни молекули и процеси, го поврзува ресвератролот со превенцијата на очните заболувања, како што се макуларната дегенерација поврзана со стареењето, глаукомата и дијабетичната ретинопатија.

Инхибирајќи ги COX-2 и NF-κB, и проинфламаторните цитокини (IL-1β), ресвератролот има антифиброзни карактеристики. Ова се должи на намалување на продукцијата на TNF-α и TGF-β, како и антиоксидативната функција преку делокализирање на електроните. Сето ова води кон заштита од секундарно – индуцирана билијарна цироза, презервација на функцијата на црниот дроб и антихолестатски ефект. Понатаму, ресвератролот е ефикасен во превенција на de novo липогенезата и акумулацијата на триглицериди при хепатичната стеатоза (замастување на црниот дроб). Дополнително, ова соединение ја намалува инсулинската резистенција и обезността, преку зголемување на митохондријалната функција ( активација на AMPK, SIRT1, или PGC-1α ) кај пациенти со дијабетес тип 2 и зголемена тежина.

Напишете коментар